Als Unizo hardop droomt, zou het onze miserie organiseren
In zijn satirische stuk “Een bescheiden voorstel” stelt de schrijver Jonathan Swift voor dat de rijken de baby’s van de armen en bedelaars opkopen, om ze vervolgens als voedsel “op te eten”. “Een jong en gezond kind, goed opgevoed, is op de leeftijd van één jaar oud een heerlijk, voedzaam en zeer gezond voedsel.” Swift klaagt op een sarcastische manier de heersende klasse-economisten van zijn tijd en hun absurde theorieën aan. Het ging om de eerste burgerlijke economen die alles – ook mensen – herleidden tot dingen waar je geld voor kon geven.
Artikel door Peter Delsing uit de maarteditie van ‘De Linkse Socialist’
Bij het Unizo van Karel Van Eetvelt – patronale provocateur om den brode en uit overtuiging – zijn ze nog niet aan het opeten van de armen en andere “overbodigen” toe. De heren en dames overwegen wel om in België een crisis “zoals in Spanje” uit te lokken – blijkbaar een vereniging van sadisten om den brode en mogelijk uit overtuiging. Dat wist Van Eetvelt toch, als klankbord voor het Unizo-extremisme, door zijn patronale megafoon te schreeuwen in het Financieele Dagblad. Een Nederlandse zakenkrant die een en ander gewoon was en bij zoveel patronaal gedaas niet meer verontrust ging lopen.
Aldus Van Eetvelt, in een strategische denktrant: “Denk aan Spanje. Daar valt een bank om, met catastrofale gevolgen voor de staatsfinanciën. Dan verandert er iets; dat moet wel. Dat zou hier ook kunnen gebeuren, bijvoorbeeld met Dexia. Ik heb vorige week ondernemers voor het eerst horen zeggen: laat ons ook zo’n schok organiseren. Dat is redelijk dramatisch. Ik zei: jongens, dat zijn scenario’s die je niet moet nastreven. Je creëert armoede en sociale onrust en dat is voor een ondernemer ook geen leuke omgeving.” Armoede, massale werkloosheid, stijgende zelfmoordcijfers: voor ondernemers als Van Eetvelt “ook geen leuke omgeving”, en daarmee is de kous af.
Langs zijn neus weg liet Van Eetvelt ook nog weten dat de patroons in 2010, tijdens de regeringsvorming, op een hardere aanval op de rechten van werkende mensen hadden aangestuurd. ‘t Was dus blijkbaar niet enkel een “zuiver” communautaire kwestie, maar ook een sociaal-economische patstelling, omwille van de druk naar meer “klassenstrijd” vanuit de patroons. Dat moeten we onthouden, als de burgerlijke politici en hun hulpstukken in de media ons weer eens komen vertellen dat de vakbonden “aan politiek doen” als ze nationaal betogen – laat staan moest er een stemming voor een algemene staking ontstaan.
Volgend jaar zouden we vanuit Unizohoek nogal wat zien, als er weer “compromissen” met de PS worden gesloten. Zo wist Van Eetvelt nog te melden. Een schok zoals in Spanje? Daar werden ondertussen meer dan 400.000 mensen uit hun huis gezet door de banken, wat uiteindelijk moest worden beteugeld om het aantal resulterende zelfmoorden te beperken. De werkloosheid ligt er op 26% en onder jongeren op een hallucinante 56%! Het beschikbare inkomen daalde sinds het begin van de crisis eveneens, met 10%. Zijn het dat soort schokken waar Unizo naartoe wil, om ons een zwaardere neoliberale aanval in de maag te splitsen en elke werkzekerheid te ondermijnen?
Het bureaucratische overlegmodel waarbij nog kruimels werden gegeven om andere zaken af te nemen, heeft in crisistijd afgedaan. Een groeiende laag bij de kapitalisten radicaliseert en wil ons door een economische shocktherapie jagen. Ze leven haast letterlijk op een andere planeet en die arrogantie kan enkel enorme woede opwekken. Laat ons die woede en dat verzet omzetten in een kracht om dit verrotte systeem naar de geschiedenisboekjes te verwijzen en een echt democratisch en socialistisch alternatief op de kapitalistische miserie en achteruitgang op te bouwen.