Een echt actieplan met algemene staking(en)
21 februari. Om de sociale afbraak te stoppen:
Voor rijken en grote bedrijven is België een paradijs. Belastingen betalen ze nauwelijks. Ze beschikken over superproductieve werknemers. Maar een vet varken weet niet dat een mager honger heeft. Dat is de gedachte die bij talloze arbeiders en hun gezinnen opkomt, als de media voor de zoveelste keer dezelfde patroons en politici opvoeren. Bij velen is die gedachte intussen omgeslaan naar woede. Die woede bundelen tot een kracht, is vandaag de inzet.
Bovenop fiscale gunstregimes als de notionele interest vangen bedrijven jaarlijks voor 10 miljard € aan lastenverlagingen. Men wil daar nu nog eens 400 miljoen € bij doen. Niet dat de patroons moeten klagen. Belgische werknemers zijn wereldwijd vierde voor productiviteit. Elk uur produceren we een waarde van 45 € voor een gemiddeld bruto uurloon van 19 €. We werken gemiddeld jaarlijks 70 uur meer dan Franse, 150 uur meer dan Duitse en 160 uur meer dan Nederlandse collega’s. Maar regering en patronaat willen meer. Voor hen is sociaal overleg synoniem voor sociale afbraak. Dat niet aanvaarden, is zogezegd conservatief. Als ze hun zin niet krijgen, spreken ze oorlogstaal. Volgens Van Eetvelt van Unizo willen ze zelfs een crisis zoals in Spanje ensceneren om ons hun programma te doen slikken. Hun ultiem argument? Dat ze zullen sluiten en hun biezen pakken. Als je toegeeft aan chantage, komen ze voor meer. We moeten dat stoppen. Door vandaag massaal op straat te komen en de betoging een strijdbaar karakter te geven.
‘Laat de vakbonden maar doen’, denken de patroons, ‘de regering zit vol slippendragers die met het oog op lucratieve postjes in de beheerraden van onze bedrijven, het ‘akkoord’ ook zonder vakbonden willen doordrukken’. Doordat aan de top van onze bonden sommigen zich, buiten ons medeweten, lieten verleiden door snel profijt, beschikt het patronaat zelfs binnen onze rangen over drukkingsmiddelen.
Stoom aflaten en daarna allen braafjes naar huis? Een wandeling door Brussel en een vriendelijk verzoek aan de minister zullen weinig indruk maken. Een actieplan met opeenvolgende provinciale en sectorale mobilisaties en stakingen die uitmonden in een algemene staking en zonodig meerdere algemene stakingen, dat zou pas effect hebben!
- Geen annualisering van de arbeidstijd, geen extra overuren
- Handen af van het (brug-)pensioen
- Volledige welvaartsvaste uitkeringen, ook voor werklozen
- Vrije loonsonderhandelingen, geen loonstop, maar bruto loonsverhogingen
- Volledig herstel van de index
- Harmonisering naar boven van het statuut van arbeiders en bedienden
Onteigenen en nationaliseren
Geen enkele patroon heeft onze bedrijven eigenhandig opgebouwd, dat waren de werknemers, generatie na generatie. Die bedrijven zijn dus eigenlijk van ons. Het enige afdoende antwoord op chantage met sluiting luidt ‘onteigening en nationalisatie’. Waarom anders verbiedt het anti-sociale Europa juist dat? Als “systeembanken” in moeilijkheden komen, lappen ze dat verbod aan hun laars en kan er genationaliseerd worden. Waarom niet om onze jobs en onze gemeenschappen te redden? Aan een genationaliseerd bedrijf met een ‘publieke manager’ die het beheert als een privé bedrijf, hebben we niets verloren. Wij willen democratische controle en beheer door de gemeenschap en de werknemers.
Op politici of rechters hoeven we niet te rekenen. Ons met lege handen van her naar der sturen voor een pak slaag door tot de tanden gewapende agenten zal evenmin volstaan. Waarom niet de enorme sympathie van de bevolking voor door faillissementen en ontslagen getroffen werknemers, omzetten in provinciale actiedagen? Waarom niet de getroffen bedrijven bezetten en omvormen tot centra van waaruit solidariteit georganiseerd wordt? Waarom niet aan ieder raam, in iedere winkel affiches aanbrengen, de bevolking mobiliseren, lokale stakingen organiseren en beroep doen op onze collega arbeiders wanneer men politie op de gemeenschap afstuurt. Waarom niet onze bussen, kranen, bulldozers, vrachtwagens, treinsignalisatie en – in het geval van de brandweer – spuitwagens inzetten waarvoor ze bedoeld zijn: voor de gemeenschap. Waarom niet de vele getroffen gemeenschappen laten verbroederen in één gezamenlijke strijd van alle werknemers? Waarom niet de syndicale delegaties ondersteunen door actie- en solidariteitscomités op te zetten zodat iedereen de strijd vooruit kan helpen?
- 32-urenweek zonder loonverlies
- Sociale en ecologische planning van de economie
- Democratische socialistische planning in plaats van de kapitalistische chaos en brutaliteiten
Een politiek antwoord
Waarom ageren onze vakbonden dikwijls met de handrem op? Ze hebben geen alternatief. De politieke partners van weleer zijn intussen besparingspartijen voor het patronaat geworden. De arbeidersbeweging heeft een nieuwe politieke partij nodig, waar alle strekkingen (ook LSP) die zich verzetten tegen de sociale afbraak samenstromen om gezamenlijk te ageren en democratisch te debatteren. Wil je daarover mee debatteren, kom dan naar ons discussieweekend Socialisme 2013 van 13 & 14 april.