Ierland. Geen vooruitgang voor meerderheid van de bevolking

Vorige week werd in het Ierse parlement een debat gevoerd over de staat van de economie. Alle regeringspartijen gingen uit van een hernieuwde groei en van het einde van de economische crisis. De rooskleurige voorstelling van de gevestigde partijen in Ierland wordt ook hier soms aangegrepen om te stellen dat Ierland stilaan uit het dal aan het kruipen is. Het socialistische parlementslid Joe Higgins diende de regeringspartijen van antwoord.

Joe Higgins

Alle sprekers van regeringspartijen in dit debat over de Ierse economie hebben hun tussenkomsten gebaseerd op de bewering dat het huidige beleid zou worden, dat de Ierse economie een bladzijde omdraait en dat we binnen enkele jaren de economische crisis achter ons zullen laten. Dat zijn verkeerde veronderstellingen. Dit blijkt zelfs bij een beperkte blik op enkele belangrijke indicatoren van de Ierse economie. Als een bladzijde wordt omgedraaid, hoe komt het dan dat er in het derde kwartaal van dit jaar 14.000 mensen minder aan het werk waren dan in het tweede kwartaal? Waarom komt de economische groei dit jaar dan maar aan mogelijk 0,7%? Waarom zijn er 440.000 mensen, 14,8% van alle Ieren, werkloos of ondertewerkgesteld? Waarom was de emigratie in het jaar tot aan april 2012 zo hoog met maar liefst 87.100 mensen die het land verlieten? Voor zo’n hoog niveau moeten we teruggaan naar de negentiende eeuw!

De realiteit is dat het besparingsbeleid geen succes is maar leidt tot economische rampspoed op grote schaal. Het vernietigt de binnenlandse economie en leidt tot een enorm menselijk lijden voor honderdduizenden Ieren. Dat is onvermijdelijk omdat we de afgelopen vijf jaar een enorme transfer van middelen van de arbeidersklasse in dit land naar de aandeelhouders, speculanten en bankiers van de financiële markten in Europa en daarbuiten hebben gezien. We hebben ook gezien hoe er een criminele transfer blijft plaatsvinden van rijkdom van de gewone mensen naar de financiële kapitalisten, een transfer die groter is dan in oorlogstijden met die opmerking dat diegenen die de middelen uit de zakken van onze arbeiders halen geen bezettingsleger nodig hebben. Het politieke establishment, momenteel met Fine Gael en Labour, voorheen met Fianna Fáil en de Groene Partij, behartigt hun belangen.

We hebben media die zelf deel uitmaken van het marktsysteem en eigendom zijn van multimiljonairs en miljardairs, grote kapitalisten die het ondanks de kritieken die ze af en toe op de regering geven in essentie eens zijn met het beleid en de enorme transfer van rijkdom verdedigen met het argument dat er geen alternatief is dan te buigen voor de dictatuur van de markten en dat de arbeidersklasse dus maar moet betalen. Wie een andere mening verdedigt, zeker wie een socialistisch standpunt inneemt, krijgt vervolgens allerhande verwijten naar het hoofd geslingerd.

We hebben televisiezender, jammer en schandalig genoeg met inbegrip van de openbare zender RTE, die nooit op enige fundamentele wijze de dictatuur van de financiële markten in vraag stellen. Die markten laten de gewone werkenden, werklozen, gepensioneerden en jongeren bloeden om het kapitalistische financiële systeem in Europa en daarbuiten te redden. Het zijn media die zelfs weigeren om het idee in overweging te nemen dat de rijke elite iets meer zou bijdragen aan de gemeenschap. De media weigeren zelfs te aanvaarden dat een beperkte verhoging van de belastingen op bedrijven en grote bedrijven in het bijzonder aan de orde is.