Vaarwel, kameraad !
Het is met zeer grote spijt dat we kennis namen van het overlijden van onze kameraad Yves Capelle. Yves was vakbondsafgevaardigde voor de BBTK bij Steria en was bij de afgelopen sociale verkiezingen opnieuw verkozen. Zoals vele basisdelegees werd zijn syndicale, militante en politieke activiteit bepaald door solidariteit en strijd voor de rechten en sociale verworvenheden van jongeren, werkenden en hun families.
Wij kwamen Yves in 2009 tegen tijdens de bezetting van IAC aan de Meiserplaats, een strijdbeweging waar Yves uit solidariteit aan deelnam om de strijd van zijn kameraden uit een andere sector te ondersteunen. Hij maakte ook deel uit van de groep van BBTK-BHV en andere centrales die wekenlang actie bleef voeren tegen het onterechte ontslag van vijf secretarissen van de sector industrie.
Yves nam ook het initiatief om delegees uit verschillende sectoren bijeen te brengen om hun syndicale ervaringen te delen en uiteraard ook tussen pot en pint te discussiëren. Ik nam met plezier deel aan deze discussies. Dit soort initiatieven was overigens wat Yves sterker wilde zien ontwikkelen: het samenbrengen van militanten met verschillende achtergronden om hun diverse ervaringen te delen, over campagnes te discussiëren en initiatieven te nemen om strijdbewegingen te versterken.
Ondanks de complicaties met zijn gezondheid, kwam Yves in al zijn politieke en syndicale activiteiten op actief op voor wat het syndicalisme voor hem moest zijn: een strijdbaar syndicalisme waarbij een krachtsverhouding op de werkplaats wordt opgebouwd, waarbij syndicalisten zich niet beperken tot onderhandelen en met een verzet tegen de ontwikkeling van een syndicalisme dat zich tot dienstverlening beperkt in een periode van diepgaande crisis waarin strijd steeds onvermijdelijker is.
Doorheen de discussies was Yves ook overtuigd van de noodzaak om te bouwen aan een alternatief op de kapitalistische uitbuiting in de vorm van een democratisch geplande economie, kortom om het systeem te veranderen. Dat was waarom hij besloten had om aan te sluiten bij LSP.
We zullen hem heel hard missen omwille van zijn vriendelijkheid, zijn gastvrijheid, zijn goede humeur, zijn strijdbaarheid. We willen onze steun en deelneming betuigen aan zijn naasten, zijn kameraden, zijn familie, aan Julie, Marie, Maud. We hebben niet genoeg tijd gehad, maar zullen de strijd verder zetten.