Nieuwe vakbondsbetoging. We kunnen winnen met een oplopend actieplan!
Vrijdag hebben opnieuw duizenden mensen in Brussel betoogd. De actie kwam er na de nationale algemene staking van 9 november, de actiedag van 20 oktober, de militantenconcentratie die op 21 september in Brussel werd gehouden en de betoging van 80.000 mensen in juni.
Het lijdt geen twijfel dat de woede nog steeds aanwezig is en dat het idee van een premie voor personeel van bedrijven die goed presteren niemand tevreden stelt. Zoals we schreven in ons pamflet op de betoging: “Dat is een belediging, zeker nadat wij tijdens de pandemie alles lieten draaien! Eenmalige premies stoppen de verarming niet. Ze dragen niet bij aan de pensioenen of de financiering van de sociale zekerheid en ze staan niet in verhouding tot de grote winstmarges.”
Er is nood aan een verhoging van ALLE lonen, bijvoorbeeld met 2 euro per uur extra (330 euro per maand) en een minimumloon van 15 euro per uur. Met dergelijke eisen kunnen de sectoren waar de vakbonden sterker staan de zwakkere meetrekken en kunnen we pogingen om ons te verdelen stoppen. Als bedrijven zeggen dit niet kunnen betalen en/of dreigen met jobverlies, moeten hun boeken geopend worden zodat de werkenden kunnen nagaan of dat wel klopt. Ze mogen uitleggen waarom de recordwinsten niet gebruikt werden als reserve voor moeilijker tijden. Indien nodig moeten deze bedrijven genationaliseerd worden zonder compensatie om onder controle en beheer van de werknemers jobs te redden.
Veel betogers eisten een bevriezing van de prijzen. Om dat te realiseren, is het noodzakelijk om de volledige energiesector te nationaliseren. Dit houdt in dat de volledige energiesector (productie, distributie, onderzoek) door de gemeenschap in handen wordt genomen. Het zou de weg vrijmaken voor betaalbare prijzen en een snelle groene transitie. Nationalisatie onder arbeiderscontrole en -beheer is iets anders dan het uitkopen van private aandeelhouders, zoals de Franse regering met EDF deed. De kapitalisten hebben al genoeg geprofiteerd, er kan geen sprake zijn van een uitkoop of compensatie voor de aandeelhouders. Uitzonderingen kunnen enkel overwogen worden voor kleine aandeelhouders op basis van bewezen behoefte, we willen uiteraard niemand in ellende storten.
De algemene staking van 9 november had de kracht van de arbeidersbeweging al geïllustreerd, maar er was nog veel meer mogelijk. Het was vrijdag niet anders. Het duurde meer dan 15 dagen na de algemene staking om de datum van de betoging vast te stellen en na de betoging moeten we terug naar onze collega’s en familie zonder het minste concrete element over de voortzetting van de strijd. Zoals we voor en tijdens de betoging opmerkten: “Acties zijn sterker als ze deel uitmaken van een ambitieus actieplan waarvan de volgende stappen al bekend zijn en waarnaar opgebouwd wordt. Samen met een ‘operatie waarheid’ die de grote winsten bekendmaakt en de leugens van de werkgevers beantwoordt, kan dit de twijfels aan de basis (onder zowel ACV als ABVV-leden in zowel Brussel, Vlaanderen als Wallonië) wegnemen en zorgen voor een verdere veralgemening van onze strijd. Met zo’n dynamiek kunnen we iedereen achter ons krijgen: jongeren, gepensioneerden, werklozen, zelfs zelfstandigen en kleine bedrijven.”
We willen iedereen betrekken. “Collectieve evaluaties van de acties zijn cruciaal. Personeelsvergaderingen, eventueel gekoppeld aan werkonderbrekingen, en democratische interprofessionele bijeenkomsten kunnen de sterke en zwakke punten van de beweging bespreken, sectorspecifieke eisen in het eisenplatform opnemen en samen stemmen over de voortzetting van de strijd.”
Hoe moet het nu verder? “Om te winnen hebben we een duidelijk actieplan nodig om de strijd vanaf januari voort te zetten en op te voeren in de richting van een algemene staking in februari die wordt voorbereid en voorafgegaan door afwisselende provinciale stakingen. We kunnen inspiratie halen uit de stakingen van de Franse raffinaderijen, waar de staking elke dag door de stakers zelf werd verlengd. Het is essentieel om te laten zien wie de economie doet draaien en om de werkenden te laten ervaren hoe het is om de economie en de teugels van de samenleving in handen te nemen. Delegees en militanten kunnen de betoging aangrijpen om op hun werkplek en in de samenleving een echte krachtsverhouding op te bouwen.” We hebben geen tijd te verliezen! De woede mag niet ontaarden in cynisme en frustratie vanwege het gebrek aan duidelijkheid over hoe we de strijd tegen de hoge prijzen kunnen voortzetten. Sluit aan bij LSP en versterk de strijd voor een strijdbaar, antikapitalistisch en socialistisch syndicalisme.
