Vandaag opnieuw algemene staking in Griekenland
Vandaag is er in Griekenland opnieuw een algemene staking. Deze actiedag wordt gezien als een wapen van de beweging van de woedende jongeren, maar de arbeiders zijn even kwaad als de jongeren. Er worden verdere acties aangekondigd om het beleid van de troika van EU, IMF en Europese Centrale Bank (ECB) te stoppen. Die troika wil met haar “tweede memorandum” een nieuwe golf van zware besparingen opleggen, de regering stemde daar al mee in.
De Griekse samenleving staat op een kookpunt. Er is een enorme woede en een zoektocht naar een manier om een einde te maken aan het beleid van de regering-Papandreou en de dictaten van de troika. De algemene staking vandaag is een nieuw referentiepunt voor al wie zich verzet tegen de huidige gang van zaken. Deze algemene staking zal niet dezelfde vorm aannemen als de negen vorige algemene stakingen tijdens deze economische en sociale crisis. Nu zijn er banden met de jongerenbeweging voor “echte democratie”. Het gaat er niet enkel om dat wordt betoogd en geprotesteerd, er is een duidelijke doelstelling om te vermijden dat het parlement voor het tweede memorandum stemt. De centrale slogan van de jongeren is: “Tijd dat ze allemaal vertrekken.”
Daarnaast is er door de vakbonden in de energie- en elektriciteitssector opgeroepen tot nieuwe acties tegen de privatiseringen. Er wordt opgeroepen tot “opeenvolgende 48-urenstakingen” vanaf 20 juni. Dit betekent dat er na iedere 48 uur van staking een bijeenkomst zal zijn van de vakbond van elektriciteitsarbeiders om daar te beslissen over een volgende 48-urenstaking en dit tot de regering terugkomt op haar plannen.
De vakbond van gemeentepersoneel (POE/OTA) stond tot voor enkele maanden onder controle van de sociaal-democratische PASOK-partij. Maar nu roept de vakbond nationaal op tot een nieuwe staking na de algemene staking. De leiding heeft gebroken met PASOK en roept op tot bezettingen van gebouwen van de gemeenten en de regering doorheen het land. Er worden ook lokale bijeenkomsten gehouden die uitmonden in een centrale bijeenkomst op het Syntagma-plein, vlak voor het nationale parlement in het centrum van Athene. Op dat plein zijn er iedere avond bijeenkomsten. Afgelopen zondag werd er door zowat 5.000 mensen gediscussieerd en gestemd over tal van relevante thema’s voor de beweging. Op weekdagen zijn er doorgaans minder aanwezigen, zowat 1.000.
Op een doordeweekse dag is het kamp op het Syntagma-plein niet erg indrukwekkend. Enkele honderden aanwezigen nemen deel aan discussies en het organiseren van het kamp op het plein. Het is pas ’s avonds dat het plein echt tot leven komt en er mensen samenkomen voor discussies.
Het kamp en de avondvergaderingen in Athene worden gedomineerd door links (op een gelijkaardig protest in Thesaloniki is dat niet het geval), maar enkele meters verder wordt vlak voor het parlement gezwaaid met Griekse vlaggen. Een aantal nationalistische groepen proberen daar de toon te zetten door slogans als “Hellas, Hellas” te roepen.
De kwestie van de quasi-kolonisatie van Griekenland en de uitverkoop aan multinationals is beslissend. De roep naar democratie is belangrijk, maar niet het dominante element. Democratische eisen zijn verbonden met de rol van de troika die het land tot een soort van ‘protectoraat’ omvormen.
Elektriciteitsarbeiders in actie
De betoging van afgelopen zondag was kleiner dan deze een week voordien op 5 juni. Toen waren er een half miljoen betogers op het plein. Afgelopen zondag was een dag voor de feestdag op maandag en bovendien vlak voor de algemene staking van woensdag waar iedereen naar uitkijkt. De oproepen van de vakbonden in de energiesector en van het gemeentepersoneel hebben een enorm potentieel.
Er zijn tegelijk ook kleinere conflicten op de werkvloer. Veel arbeiders voelen zich gesterkt door de acties die plaatsvinden.
Als de elektriciteitsarbeiders hun acties inzetten, kan dit de deur openzetten voor een veel bredere beweging van stakingen en bezettingen. Dat kan de spanningen bij het establishment vergroten en zelfs leiden tot de val van de regering. De beweging eist de val van de regering, maar niet alle vakbonden steunen de oproepen voor de stakingsacties. Affiches en graffiti brengen het beeld van een helikopter, een “aanbod” aan premier Papandreou om het land te verlaten op dezelfde manier als zijn Argentijnse collega De La Rua het parlementsgebouw in 2001 moest verlaten. Dit gaat samen met de slogan “OUST”, de Griekse versie van “dégage” (vrij vertaald: ‘bol het af’).
Een dergelijke gang van zaken is echter verre van zeker. Als er geen referentiepunt na de algemene staking komt, een model van verzet met bijhorend actieplan om de regering en de troika te stoppen, dan zal er nogmaals een kans verloren gaan. De huidige situatie toont het potentieel en maakt duidelijk dat de arbeidersklasse de kwestie van een gebrek aan leiding en organisatie moet beantwoorden.
De algemene staking vindt plaats op 15 juni omdat dit aanvankelijk de dag van de parlementaire stemming over het tweede memorandum was. Die stemming is vervolgens uitgesteld. Het ziet er naar uit dat de regering geruchten verspreidt over mogelijke data waarop de stemming zal plaatsvinden om uiteindelijk vanuit hun oogpunt een goede timing te vinden. Er wordt nu gesproken over 23 of 28 juni. De PASOK-regering zal de datum voor de stemming mogelijk zelfs verschuiven naar de warmste periode van de zomer om het verzet te beperken.
Regering manoeuvreert
De regering toont hiermee ook haar zwakheden aan. De PASOK-regering handelt zoals een bokser die overeind kruipt in zijn hoekje van de ring nadat hij harde klappen heeft gekregen. Dat moet het verzet net aanmoedigen. Xekinima, de Griekse afdeling van het CWI, doet er alles aan om het verzet voort te ontwikkelen en om een weg vooruit aan te bieden in het neerhalen van de regering, het verzet tegen het kapitalisme en de strijd voor socialisme.
Er werden de afgelopen weken 25.000 pamfletten van Xekinima verspreid op betogingen. We leggen daarin uit hoe de massabeweging zich sterker kan ontwikkelen. We stellen dat de PASOK-regering niet moet worden vervangen door de rechtse oppositie van de Nieuwe Democratie of een andere combinatie van pro-kapitalistische politici, maar door een regering die zich baseert op de belangen van de massabeweging van jongeren en arbeiders. Op basis van deze beweging met representatieve comités op lokaal, regionaal en nationaal vlak die democratisch worden verkozen en georganiseerd en met de steun van grote delen van de basis van de linkse partijen, kan een begin worden gevormd van een nieuwe macht die de werkende massa’s vertegenwoordigt en de ‘dieven’ in het parlement aan de kant schuift.
Wij hebben opgeroepen tot een volledige mobilisatie voor 15 juni op de werkvloer, in de scholen, op de pleinen en in de wijken. Samen met het in stand houden van massale bezettingen, is er nood aan een programma van opeenvolgende 24 en 48-urenstakingen en indien nodig langere stakingen die goed worden voorbereid en democratisch georganiseerd. Dat kan tot het einde van de PASOK-regering leiden en de mogelijkheid van een nieuwe regering vestigen, een regering die de werkenden en jongeren aan de macht brengt. Dat zou een enorm effect hebben doorheen Europa en de rest van de wereld, het kan het begin vormen van een wereldwijd keerpunt in het verzet tegen de besparingen en de strijd voor een nieuwe samenleving op basis van de behoeften van de meerderheid van de bevolking in de plaats van de winsten van de bankiers en de rijken.