Om de echte parasieten te sparen, schopt extreemrechts naar beneden
Niet de vluchtelingen of migranten bedreigen onze sociale zekerheid en levensstandaard
Extreemrechts speelt in op het terechte wantrouwen in het establishment met schijnbaar eenvoudige ‘antwoorden’. Na een verboden mars met 300 aanwezigen in Oostende op 30 augustus volgden een poging tot actie in Mechelen op 13 september en een grote autokaravaan van het Vlaams Belang op 27 september. Het protest was gericht tegen jongeren met een migratie-achtergrond of nog tegen de zogenaamd ‘linkse’ regering die er met Vivaldi zou komen. Eigenlijk is er altijd één centrale boodschap: racisme en haat. Dat bleek onder meer uit de slogans die in Oostende geroepen werden, zoals ‘Islamieten parasieten.’
Het beleid van de komende of de vorige regeringen is absoluut niet links. Een links beleid zou betekenen dat de behoeften en noden van de meerderheid van de bevolking centraal staan en niet de winsten van het handvol superrijke aandeelhouders, de echte parasieten in het kapitalisme. Een links beleid zou het beschikbare werk verdelen door arbeidsduurvermindering zonder loonverlies en met bijkomende aanwervingen, zou voorzien in degelijke pensioenen en lonen, zou massaal investeren in betaalbare huisvesting, zorg en openbare diensten. Dat is niet wat we de afgelopen jaren zagen. De economische logica waar nu eenmaal niet van afgeweken kon worden, legde ons forse besparingen op. Terwijl de winsten van een handvol rijken fors stegen, nam het aantal armen eveneens sterk toe. In 2000 waren ruim 90.000 Belgen afhankelijk van voedselbanken, vandaag zijn dat er bijna 200.000. Op die 20 jaar hebben alle traditionele partijen deel uitgemaakt van regeringen. Geen één zorgde ervoor dat de curve van ongelijkheidsgroei zelfs maar een beetje afnam.
Wie is er verantwoordelijk voor de tekorten in de zorg of de lage pensioenen: de vluchtelingen of big business voor wie enkel de winsten telt en daarvoor kan rekenen op trouwe politieke marionetten? Extreemrechts keert zich niet tegen de echte verantwoordelijken voor het huidige asociale beleid. Terwijl links met het zorgpersoneel op 13 september in Brussel betoogde voor meer en betere zorg, trok extreemrechts in Mechelen van leer tegen vluchtelingen. Alsof vluchtelingen en migranten het beleid bepalen… De afgelopen jaren was er enkel meer repressie, denk maar aan het beleid onder Theo Francken. Over de redenen waarom mensen vluchten, horen we zowel rechts als extreemrechts al helemaal niet.
Toch vindt de boodschap van extreemrechts gehoor. Het ligt immers meer in de lijn van wat dagelijks verkondigd wordt door zowat het volledige establishment. Het gebrek aan sociaal beleid wordt steevast verborgen met argumenten gericht op verdeeldheid. Het is altijd wel de schuld van iemand anders, liefst natuurlijk van een bevolkingsgroep die zichtbaar is. Zelfs de sociaaldemocratische voorzitter Rousseau vindt tegenwoordig dat wie onvoldoende Nederlands spreekt beter teruggestuurd wordt, zonder ook maar één euro extra uit te willen trekken voor (taal-)onderwijs. Zo wordt racisme steeds meer mainstream. Extreemrechts beweert in te gaan tegen het establishment, maar surft op de golven die door datzelfde establishment gecreëerd zijn.
Een groter zelfvertrouwen van extreemrechts zal onvermijdelijk tot meer problemen leiden. Als deze bende zich sterk voelt, zal er fysiek geweld volgen tegen al wie er anders uitziet maar ook tegen wie actief ingaat tegen het rechtse beleid van de traditionele politiekers. Dat zagen we met de vrienden van het Vlaams Belang rond Dries Van Langenhove: zij waren ten tijde van het vakbondsprotest tegen de rechtse regering-Michel vooral in de weer tegen de vakbonden. Ze werden daarbij aangemoedigd door de N-VA.
We kunnen in de strijd tegen extreemrechts geen vertrouwen hebben in de traditionele partijen. Hun beleid vergroot de voedingsbodem waarop extreemrechts kan groeien. Antifascistisch verzet is nodig om de ruimte voor extreemrechts te beperken. Daarnaast is mobilisatie nodig om een alternatief te verdedigen: een oppositie tegen het huidige beleid die vertrekt vanuit de noden van de meerderheid van de bevolking.