Is Zuid-Korea een model voor de strijd tegen COVID-19?

Er worden momenteel veel vergelijkingen gemaakt tussen de reactie van Zuid-Korea op de eerste golf van de COVID-19-crisis en die van andere landen, wat heeft geleid tot een zeer grote aanklacht tegen de rol van wereldleiders en kapitalistische regeringen over de hele wereld.

Artikel door Franz Neuhold, Sozialistische LinksPartei (ISA in Oostenrijk)

Bijna geen enkele regering heeft op tijd en met een duidelijk gerichte strategie gereageerd om de coronacrisis onder controle te krijgen. Slechts enkele landen, waaronder Zuid-Korea, lijken snel te hebben gehandeld. De rest kwam erg laat in actie om met deze toch duidelijk kritieke situatie om te gaan. Nochtans waren de waarschuwingssignalen al minstens zeven jaar duidelijk te zien!

Het onderzoekscentrum voor bio-geneeskunde van de Duitse regering, het Robert Koch-instituut, heeft in samenwerking met andere federale instanties een risicoanalyse uitgevoerd van een mogelijk pandemisch scenario met behulp van een gemodificeerd SARS-virus, wat in de buurt kwam van de huidige pandemie. Dit werd begin 2013 gepubliceerd en verwerkt in een rapport voor de Duitse Bondsdag (parlement), maar de studie werd zowel in Duitsland als internationaal genegeerd.

Nu bespreken experts in zowel Europa als Amerika de weg voorwaarts en onderzoeken ze wat Aziatische landen zoals China en  Zuid-Korea hebben gedaan en nu nog doen om de ontwikkeling van de pandemie in te dammen of te onderdrukken. Het gaat niet alleen om de gevolgen voor de gezondheid, maar ook om economische en sociale stabiliteit en democratische rechten.

Hoewel hardnekkig staatsoptreden tijdelijk nodig kan zijn om de verspreiding van het virus te onderdrukken, roept het gebruik ervan ernstige vragen op over hoe de democratie kan worden gegarandeerd om autoritaire neigingen te vermijden. In Hongarije zien we nu hoe de regering ingrijpende persoonlijke bevoegdheden heeft overgedragen aan de rechtse premier Viktor Orban.

Dus hoe is Zuid-Korea erin geslaagd de eerste golf van de epidemie te onderdrukken? Sinds de SARS-gerelateerde MERS-uitbraak in 2015 heeft het land oefeningen op het gebied van civiele bescherming uitgevoerd en vanaf het begin van de COVID-19-epidemie heeft het massale tests, opsporing en isolatie van gevallen uitgevoerd. Tot dusver zijn er in Zuid-Korea geen lockdowns geweest.

Deze situatie is niet het resultaat van een vooruitziende blik en planning, die bijvoorbeeld wel van een socialistische arbeidersregering zou worden verwacht. Het komt omdat de Zuid-Koreaanse regering door de omstandigheden gedwongen werd om veel correcte maatregelen te nemen, te beginnen met een langdurige voorbereiding. De politieke verantwoordelijken van het Zuid-Koreaanse kapitalisme deden dit, niet omdat ze een beter inzicht hadden in hun kosten-batenberekeningen dan hun tegenhangers, maar vanwege de speciale positie waarin het land zich bevond. In de huidige kapitalistische wereld is er geen mogelijkheid om een stabiel eiland van kapitalistische rede te vormen, juist omwille van de wereldwijde arbeidsverdeling, handel en imperialistische betrekkingen. Dat de Zuid-Koreaanse regering door omstandigheden gedwongen was te handelen, maakt vooral duidelijk hoe onvoorbereid de kapitalistische elites in het algemeen zijn. Ze kunnen de bevolking en de samenleving in het algemeen niet beschermen.

Waarom is de testcapaciteit in Zuid-Korea uitzonderlijk groot?

De uitbraak van het SARS-gerelateerde MERS-virus in 2015, ook een coronavirus, vormde een ernstige en duidelijke bedreiging voor de kapitalistische samenleving op het Koreaanse schiereiland.

Daarna werden besluiten genomen om een ??plan voor civiele bescherming te ontwikkelen en zich voor te bereiden op nieuwe epidemieën in de toekomst. Er werd een procedure ingevoerd die leidde tot snellere tests, hogere capaciteiten voor het ontwikkelen van tests voor nieuwe virussen en het versnellen van hun goedkeuringsprocedure.

In totaal zijn er 47 drive-through-stations gebouwd, waar gratis testen worden aangeboden. Volgens ‘Worldometers’, dat wereldwijde statistieken bijhoudt, had Zuid-Korea 5.200 tests per miljoen inwoners,  in de VS waren dat er slechts 74.

Door middel van grootschalige tests kan een overzicht van de besmettingen worden ontwikkeld met een goed overzicht van clusters, wat van cruciaal belang is voor een effectieve beheersing van de crisis. Even belangrijk was dat er voorbereidingen werden getroffen en dat de nodige capaciteiten werden opgebouwd nog vóór de uitbraak.

Daarnaast zijn er oefeningen op het gebied van civiele bescherming en informatiecampagnes gestart om het bewustzijn over het gevaar te vergroten. Al in december 2019 werd een grote civiele beschermingsoefening gehouden. Natuurlijk beïnvloedt een dergelijke oefening de winst van de bedrijven, het betekent immers een dag weg van het werk. De regering achtte dit echter aanvaardbaar in ruil voor een latere terugbetaling.

Het groter geworden bewustzijn bij grote delen van de bevolking is zeker een factor, omdat het een vertrouwen in de betrouwbaarheid van de genomen maatregelen vergroot, vooral onder opgeleide professionals. Een artikel op www.sciencemag.org haalde op 17 maart Oh Myoung-Don, specialist in infectieziekten aan de Seoul National University, aan. Die stelde: “De MERS-ervaring heeft ons zeker geholpen om de infectiepreventie en -bestrijding in ziekenhuizen te verbeteren.  Er zijn tot hiertoe geen meldingen van COVID-19-infecties onder Zuid-Koreaanse gezondheidswerkers.” Hierdoor was het voor de regering nadien voldoende om op te roepen tot ‘social distancing’. De bevolking werkte grotendeels mee en moest niet gedwongen worden.  In feite ondersteunt het voorbeeld van Zuid-Korea geen van de argumenten van degenen die op de kar zijn gestapt van lockdowns en de behoefte aan “autoritaire leiders”.

De bewering van Oh Myoung-Don dat er geen meldingen zijn van infectie onder gezondheidswerkers was helaas voorbarig. Volgens het Centrum voor ziektebestrijding en -preventie in Zuid-Korea waren er eind maart alleen in de stad Daegu 121 gezondheidswerkers besmet met het virus, hoewel meer dan een derde daarvan verbonden was met de religieuze sekte Shincheonji, wiens onverantwoordelijke acties hebben geleid tot de infectie van meer dan 5000 mensen.

Tegelijkertijd werd de medische staf geconfronteerd met dezelfde problemen als hun collega’s in andere landen: na jaren van besparingen ontstaat er een tekort aan collega’s, wat leidt tot een zware overbelasting van het personeel, stress en burn-out.

Volgens Kim Tae Hyong, een expert op het gebied van besmettelijke ziekten van de Soonchunhyung University, was het tekort aan zorgpersoneel “een chronisch probleem dat al vóór het virus bestond en helaas niet werd verholpen toen de crisis toesloeg.”

Waarom falen andere kapitalistische regeringen zo hard?

Zuid-Korea reageerde weliswaar op de MERS-crisis in 2015, maar imperialistische supermachten, waaronder Duitsland, kozen ervoor om dat niet te doen, en negeerden zelfs het risicoscenario dat het Robert Koch Institute voor hen had uitgestippeld.

De mogelijkheid om grootschalige tests uit te voeren en voor de virologische / wetenschappelijke aanpassing van tests om met een nieuw virus om te gaan, bestaat in veel landen. De belangrijkste beperkingen op het gebied van onderzoek en testen zijn marktkrachten en het kapitalistisch nationaal egoïsme.

Dit is ook het geval op andere niveaus, waaronder vaccinonderzoek en productie van beschermende uitrusting. Elke regering die ons vertelt dat er onvoldoende testcapaciteit is, liegt. De waarheid is dat ze niet de juiste dingen hebben gedaan om de capaciteit beschikbaar te maken. Regeringen wisten in januari dat er een pandemie kon ontstaan ??en proberen nu pas tests en apparatuur te vinden.

Door vast te houden aan het principe van marktregulering is er natuurlijk geen kans om effectief om te gaan met een dergelijke crisis. Dit wordt al erkend door verschillende regeringen die stukje bij beetje maatregelen nemen om bedrijven te dwingen hun productielijn te veranderen en zelfs een deel ervan in publiek eigendom te nemen. Maar versnipperde maatregelen volstaan niet en komen te laat. Elke mate van winstgedreven besluitvorming tijdens een dergelijke pandemie ondermijnt de snelle reactie en collectieve voorbereidingen.

Internationale samenwerking, gebaseerd op de planning van alle economieën, is nodig bij de voorbereiding en de aanpak tijdens een epidemie of pandemie. Dit vereist maximale betrokkenheid bij de besluitvorming van werkende mensen die de samenleving in de praktijk leiden, de samenwerking van gezondheidsdiensten en potentiële patiënten, en de transparante en openbare uitvoering van wetenschappelijk onderzoek. Er is zijn nood aan radicale wijzigingen in de wetgeving met betrekking tot octrooien en wetenschappelijk onderzoek, zodat deze niet langer de winst van de farmaceutische industrie beschermen, maar ten dienste van de mensheid staan. Nooit eerder was de behoefte aan echte arbeidersregeringen zo duidelijk.

Een dergelijke aanpak toont aan dat de draconische maatregelen van vandaag, zoals lockdowns, worden veroorzaakt door het feit dat regeringen niet weten wat ze moeten doen en zich schuldig maken aan wanbeheer.  Als een dronken bestuurder grijpen ze het stuur stevig vast en proberen ze de oppervlakkige indruk over te brengen dat ze de controle hebben.

Wat met democratie, burgerrechten en gegevensbescherming?

Natuurlijk zijn er andere belangrijke vragen die voortvloeien uit de strategie van Zuid-Korea, vooral met betrekking tot democratie, burgerrechten en gegevensbescherming. Het zeer problematische gebruik van gezichtsherkenning en bewegingsregistratie is voor veel mensen verontrustend. In andere landen zoals China en Rusland worden deze methoden veel gebruikt voor politieke controle. Dergelijke technologie kan niet neutraal zijn.

Onder het kapitalisme is er altijd een reëel gevaar dat technologie wordt gebruikt om democratische rechten en burgerrechten te ondermijnen. Als het gebruik van methoden zoals gezichtsherkenning of mobiele-telefoongegevens bij het traceren van contacten onmisbaar is bij het bestrijden van de pandemie, dan is de vraag wie de gegevens beheert en hoe deze tegen misbruik worden beschermd, van het grootste belang.

Hier komt de arbeidersklasse als onafhankelijke kracht en potentieel revolutionair onderwerp in het spel. Idealiter zouden democratisch gekozen comités die door de arbeidersklasse worden gedomineerd, het gebruik moeten controleren. Als het burgerlijke staatsapparaat of extreemrechtse krachten ze proberen te beheersen, moet er oppositie worden georganiseerd.

Socialisten verdedigen de democratie niet simpelweg op een rigide manier, alsof vormen van burgerlijke democratie het uiteindelijke antwoord zijn op alles. Maar in een crisis als deze zijn het de kapitalisten zelf die zich haasten om de democratische controles op te heffen, juist op het moment dat arbeiderscontrole, zelfs onder kapitalistische omstandigheden, de meest effectieve manier zou zijn om de crisis aan te pakken.

De methoden van wijdverbreide testen en contacttracering zouden dan van groot belang zijn als antwoord bij zowel de eerste als de tweede golf van besmettingen.

Wij zeggen:

• Huis-aan-huis testen gratis voor iedereen en drive-in-stations;
• De onmiddellijke voorziening van beschermende uitrusting voor alle zorgpersoneel en andere essentiële werknemers;
• Bescherming van werkenden met behoud van salaris voor iedereen in afzondering;
• Desinfecterende middelen en maskers, indien nodig, gratis ter beschikking gesteld aan iedereen op alle openbare plaatsen;
• Deze maatregelen moeten worden voorafgegaan en vergezeld gaan van uitgebreide communicatie over de noodzaak en het nut van dergelijke maatregelen, met brede betrokkenheid van de vakbonden, gezondheidsorganisaties en andere organisaties zoals het Rode Kruis;
• Tracing en tracking strategieën moeten transparant en onder democratische controle worden uitgevoerd door een bestuur met gekozen leden van vakbonden en gezondheidsorganisaties. Alle gegevens moeten anoniem zijn.