6 maart 2010 – 12u30 Beurs Brussel. Wereldvrouwenmars
Tegen armoede
“Vrouwelijke gezinshoofden lopen een hoog risico om onder de armoededrempel te komen.” (Rosa-factsheets juni 2004) “Zestien % van de vrouwen in een relatie zit onder de armoedegrens. Als een jaar later de vrouwen bekeken worden die een relatiebreuk achter de rug hebben, verdubbelt hun aantal.” (Jaarboek Armoede, september 2008) “De helft van de gepensioneerde werkneemsters in België moet het stellen met een pensioen van minder dan 700 euro.” (id) “Het aantal vrouwen met een tijdelijk arbeidscontract bedraagt bijna het dubbele in vergelijking met de mannen.” (Federaal Ministerie van Tewerkstelling en Arbeid, 2000)
Tegen oorlog
“Sinds de oudheid tot vandaag is de massale verkrachting van vrouwen een integraal deel van oorlog. Vrouwen en hun lichamen worden beschouwd als de buit van oorlog,…, als entertainment voor de soldaten, als een strijdtoneel (waarbij het lichaam van vrouwen gezien wordt als vijandig terrein), etc.” “In de zogenaamde “moderne” conflicten is het aantal burgerslachtoffers veel hoger dan de militaire slachtoffers, de meerderheid van hen zijn vrouwen en kinderen.” (“Peace and demilitarisation” van de Wereldvrouwenmars)
Tegen geweld tegen vrouwen
“Dagelijks worden miljoenen vrouwen wereldwijd geslagen, vermoord en verhandeld. In de media wordt geweld tegen vrouwen teveel genegeerd of gebagatelliseerd, stelt het VN-Bevolkingsfonds.” (MO, 2 december 2007) “Veel vrouwen hebben aangegeven dat hun eerste seksuele ervaring hen werd opgelegd” (Wereldgezondheidsorganisatie, november 2009) “België: in 1999 vonden 44,3 % van de moorden plaats in familiale context; jaarlijks worden gemiddeld 70 vrouwen gedood door hun (ex)partner.” (The Stairs, een initiatief van Politie Regio Utrecht en Women’s Counseling Service Ljubljana)
Tegen de afbouw van basisvoorzieningen (gezondheidszorg, huisvesting,…)
“Jaarlijks sterven ongeveer 1,7 miljoen mensen aan diarree door vervuild water” (Wereldgezondheidsrapport 1999)
“Haast 1/3de van de Belgische huishoudens geven aan dat de eigen uitgaven voor gezondheidszorg moeilijk tot zeer moeilijk om dragen zijn; in de laagste inkomenscategorie zou dit voor 68 % het geval zijn. Een tiende van de Belgische huishoudens moet zelfs omwille van financiële redenen medische zorg (…) staken; de minst bedeelden worden hier met 28 % het zwaarst getroffen.” (Belgische gezondheidsenquête 2001) “De huurprijzen stegen het laatste kwarteeuw, en vooral de laatste 10 jaar, sterker dan het inkomen van de huurders, vooral voor huurders met lage inkomens. Dat betekent dat die mensen, na het betaling van hun woonkosten, armer zijn dan in 1976. Huisvesting is in België eerste oorzaak van armoede. » (Het Laatste Nieuws, 20 augustus 2002)
Om hiertegen te protesteren, roept LSP op voor de Wereldvrouwenmars- betoging op 6 maart in Brussel. Veel van de bovenstaande cijfers dateren uit de periode voor de economische crisis toesloeg – de situatie is er sindsdien enkel op achteruitgegaan. In de komende jaren is enkel een verdere achteruitgang te verwachten. De regeringen en de rijke elite doen er immers alles aan om de kosten van de crisis af te wentelen op de rug van de werkenden en de zwaksten in de samenleving. Zolang dat niet wordt gestopt, zal de situatie van werkenden er verder op achteruitgaan. Vandaag zijn twee lonen in een gezin nodig om de levensstandaard te behouden die in de jaren ’70 haalbaar was met één loon. De situatie van de groepen met de zwakste sociale positie – vrouwen, migranten en asielzoekers, jongeren en gepensioneerden, laaggeschoolden,… – is nu al nagenoeg onhoudbaar geworden en ook dat dreigt enkel toe te nemen in de crisisjaren die nog voor ons liggen.
Rommelen in de marge verandert niets!
De enige manier om de armoede van vrouwen tegen te gaan, is de creatie van voldoende werkgelegenheid, o.a. in openbare voorzieningen als gezondheidszorg, onderwijs en kinderopvang, huisvesting, hulp in het huishouden,… Het moet daarbij gaan om voltijdse, statutaire jobs met een volwaardig loon. Arbeidsduurvermindering zonder loonverlies en met bijkomende aanwervingen moet een eerste stap zijn om het aantal beschikbare jobs te verdelen over de beschikbare arbeidskrachten en om werkenden een leefbare werkdruk te bieden, zeker werkende moeders met een dubbele dagtaak. Een drastische stijging van alle vervangingsuitkeringen voor wie niet kan werken en de omvorming van alle onzekere, deeltijdse en slechtbetaalde jobs in voltijdse jobs met een algemeen minimumloon van 1500 euro netto, zijn het soort eisen die nodig zijn om enige voelbare verandering teweeg te brengen.
Economische onafhankelijkheid is ook de beste bescherming tegen geweld op vrouwen. De duizenden vrouwen die geraakt worden door partnergeweld worden door de overheid grotendeels in de steek gelaten. De reeds te beperkte sociale begeleiding botst op een tekort aan jobs die toelaten onafhankelijk te leven, op een tekort aan betaalbare huisvesting, op tekorten in alle zorgsectoren,… Enkel investeringen op al die terreinen kunnen vrouwen bescherming bieden.
Om tot een situatie van vrede in de wereld te komen, moeten de oorzaken van oorlogen – gevoerd omwille van de controle over grondstoffen en territoria en om tot een herverdeling van de tekorten op alle vlakken te komen – worden aangepakt. Het wereldwijd in handen nemen door de werkende bevolking van de belangrijkste productiemiddelen, waardoor beslissingen niet langer genomen worden uit winsthonger, maar gebaseerd zijn op de behoeften van de meerderheid van de bevolking, is de enige manier om de wereldwijde slachtpartijen duurzaam een einde toe te roepen.
Deze en andere eisen worden besproken in onze brochure “Een socialistisch anti-crisisprogramma voor werkende vrouwen”.