5.000 aanwezigen op de nationale betoging voor werk
Eindelijk een nationale betoging voor werk! Sinds het begin van de crisis komt ze niets te vroeg. De mobilisatie van een 5000-tal mensen in zo weinig tijd (de oproep werd slechts maandag gelanceerd) toont dat de vakbondsmilitanten hierop zaten te wachten. De meeste aanwezigen zagen de actie vandaag slecht als een eerste stap. En ze hebben gelijk! De pogingen om ons te laten betalen voor de crisis zullen niet verdwijnen. De werkenden moeten de druk dan ook opdrijven.
Het is de kwestie van het arbeiders- en bediendenstatuut en de verlenging van de vooropzeg in geval van ontslag van arbeiders dat aan de basis lag van deze betoging, waartoe werd opgeroepen door het ABVV (vervoegd door het ACLVB). Maar achter deze kwestie van het statuut lag de economische crisis en de specifieke context van de dreiging die rust op Opel-Antwerpen en de 788 ontslagen bij DHL.
Het ABVV stelt het feit dat de arbeiders hard worden geraakt door de crisis aan de kaak. De belachelijke vooropzegtermijn maakt dat de klappen nog veel harder aankomen. En dan spreken we nog niet over de jongeren die vandaag op de vastgelopen arbeidsmarkt terechtkomen en er niets vinden. Daarbij komt nog de controle op de beschikbaarheid van werklozen (juister uitgedrukt in de term “jacht op werklozen”). Officieel dient deze maatregel ertoe werklozen te “omkaderen”. Maar in een situatie zoals in Wallonië waar er 25 werkzoekenden zijn voor elke vacature, dient deze maatregel er enkel toe werklozen te schorsen. Zelfs kinderen zien het absurde ervan in.
Het ABVV had enkele weken terug erop gewezen dat 350 werkenden per week hun job verliezen. In dezelfde tijd gebeuren er zo’n 1800 controles op werklozen. Resultaat: in Wallonië bestaat 38% van de mensen die afhankelijk zijn van het OCMW uit geschorste werklozen. In Henegouwen klimt dat percentage zelfs tot 47%.
Het is een situatie die een cocktail van angst en onzekerheid inhoudt, maar ook van woede, van enorme woede tegen zij die ons in deze crisis hebben gestort en die er ons nog wat dieper in willen duwen om hun winsten opnieuw op te drijven. De regen, de wind en de grijze hemel volstonden niet om dat ongenoegen af te zwakken. Hier en daar riepen de delegaties slogans, waarbij spontaan de vuist werd geheven. De blikken in de ogen van de aanwezigen drukten vastberadenheid uit.
In de talrijke discussies die onze militanten in de gietende regen en onder paraplu’s hebben gehad, was men unaniem over de cruciale noodzaak van een actieplan. Het is duidelijk dat de winsthonger van de aandeelhouders en het patronaat als een gezamenlijke oorzaak van de problemen werd gezien, het thema van werk kristalliseerde de verschillende reacties tegenover talrijke persoonlijke of familiale situaties. Iedereen kent iemand in zijn of haar omgeving die getroffen is door ontslag of door de moeilijkheid een job te vinden, of wordt er zelfs mee geconfronteerd. Maar ook de moeilijkheid soms om gewoon de maand rond te komen met ons inkomen. En dan zegt men dat we nog meer moeten werken voor hetzelfde loon en zelfs voor minder!
We hebben uiteraard het idee van een jongerenmars voor werk naar voor gebracht. Er bestond duidelijk een grote interesse voor, niet alleen omwille van het thema zelf, maar ook omdat de werkenden op hun honger blijven wat betreft reacties tegen de crisis. Vandaag nog werden op het podium terechte aanklachten geformuleerd tegenover deze schandalige situatie, maar er werd weinig gezegd over de volgende stappen die we zullen nemen om een krachtsverhouding uit te bouwen die in het voordeel van de werkenden is.
Wij denken dat de noodzaak van een uitgewerkt mobilisatieplan zich stelt, met algemene vergaderingen, informatiesessies, sensibiliseringsacties en vooral duidelijke ordewoorden. We kunnen de crisis pas overwinnen door ofwel de kapitalisten ofwel de arbeiders ervoor te doen betalen. We denken dat o.a. de volgende eisen de positie van de werkenden kan versterken.
- Harmonisering van het arbeiders- en het bediendenstatuut naar boven toe door het nemen van de beste elementen van beide.
- Loonsverhoging, want we hebben recht op een degelijk leven.
- Handen af van de sociale zekerheid! De bazen hebben al genoeg cadeaus gekregen.
- Pak de werkloosheid aan, niet de werklozen: 32-urenweek zonder loonverlies en met bijkomende aanwervingen!
- Nationalisatie van de bedrijven die dreigen met ontslag! Als de patroons ons willen laten betalen voor de gevolgen van hun hebzucht, moeten we hen de controle ontnemen die ze uitoefenen op het leven van de werkenden!
- Voor een productieplan dat rekening houdt met de noden van de bevolking en het milieu. We weigeren een samenleving waar de arbeiders en het milieu worden opgeofferd voor de winsten!
Deze eisen stonden op het pamflet dat we hebben uitgedeeld en waarmee we de discussie aangingen. Daarnaast hebben we een 60-tal exemplaren van ons maandblad verkocht, wat goed was gezien het vreselijke weer van vandaag.
Hun crisis betalen? Geen denken aan! LSP-platform voor de campagne “jongeren en werk”
Arbeiders en jongeren worden vandaag hard getroffen door de crisis waarin het kapitalisme verkeert. De recessie zou voorbij zijn…het zijn echter enkel de aandeelhouders die daar iets van merken. Voor de jongeren en de arbeiders moet het ergste nog komen. Het blijft ontslagen regenen en een massawerkloosheid die de jongeren nog meer zal raken, komt eraan. De regeringen hebben met zo’n 26 miljard de grote aandeelhouders van de banken gered – Wij eisen een reddingsplan voor werk in ons belang!