Regering en patronaat laden de zwaarste lasten op de zwakste schouders
Sociale zekerheid onder vuur
Alle Belgen die werken, dragen bij aan de Sociale Zekerheid. Een deel van ons loon wordt gebruikt om onze pensioenen, de gezondheidszorg, werkloosheidsuitkeringen, kinderbijslag,… te betalen. Terwijl de Vlaamse regeringspartijen steeds meer “communautaire” en “private” uitzonderingen bedenken op het stelsel van sociale zekerheid, worden ernstige besparingen aangekondigd. Vlaams Minister van Begroting Muyters, een patronaal N-VA-creatuur, zegt dat “alle posten” de besparingen zullen voelen.
Aanval op werklozen
Bij een toenemende werkloosheid, wordt de strijd tegen de werklozen opgevoerd. De regionalisering van de arbeidsbemiddeling is daar een nuttig instrument toe. Volgens Karel Baeck, topman van de RVA, zijn er nu jaarlijks “65.000 meldingen” vanuit de VDAB (Vlaanderen), FOREM (Wallonië) en BGDA (Brussel) aan de RVA van werkonwilligen. Dat dit begrip ruim kan worden geïnterpreteerd legt Baeck zeer goed uit: “Het kan bijvoorbeeld niet dat onvoldoende mensen gevonden worden om in het stelsel van dienstencheques te werken.” (De Tijd, 5/8/2009) Een betere samenvatting van het zogenaamde “activeringsbeleid”, uitgevonden door de “socialist” Vandenbroucke, kan je niet bedenken.
Men wil werklozen opnieuw misbruiken als arbeidsreserve om de lonen en de arbeidscondities af te breken. Op straffe van verlies van uitkering worden ze gedwongen om het even welke job te aanvaarden aan om het even welk loon. Moet een arbeider die bijvoorbeeld bij Arcelor of DAF heeft gewerkt straks onder dwang met dienstencheques klusjes gaan verrichten? Iedereen heeft recht op een fatsoenlijk betaalde en stabiele job, maar onder het kapitalisme is dat een groeiende groep niet meer gegund. Zelfs RVA-topman Baeck heeft enig besef van de asociale gevolgen van 25 jaar neoliberaal beleid: “Het is mij een raadsel hoe sommige werklozen rondkomen.” Voor de banken, die mee aan de basis liggen van de huidige crisis, werd door de regering 20 miljard euro gevonden. Dat is ruim meer dan de 7,8 miljard euro die jaarlijks aan werkloosheid wordt gespendeerd, dat is inclusief brugpensioenen.
Privatiseringswoede
Er zijn steeds meer “private” uitzonderingen op wat een solidair systeem van sociale zekerheid zou moeten zijn, een stelsel waarvoor onze voorouders in de arbeidersbeweging met bloed, zweet en tranen hebben gevochten. Werkende mensen worden aangemoedigd om zich op bedrijfsvlak of zelfs individueel te verzekeren voor hun pensioen. Ondertussen is al een aardige som van deze private pensioenfondsen op de beurzen in rook opgegaan! De private verzekeraars vergokken, letterlijk, waar wij voor hebben gewerkt. Waarom horen we de top van de vakbonden daar zo weinig over?
Wie we helaas wel ideetjes horen lanceren over de “redding van de pensioenen” zijn de politici en patroons. Het VBO wil de pensioenleeftijd optrekken, en dus een nog strenger Generatiepact. In Duitsland werd de pensioenleeftijd al opgetrokken tot 67 jaar! In Nederland opperde de Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, Piet Hein Donner (CDA), dat 67 jaar wellicht niet genoeg zal zijn. “Geen levenskwaliteit, maar werken tot je doodvalt” lijkt het devies van sommige neoliberale politici. En dat terwijl de jongerenwerkloosheid piekt.
Een ander terrein waarop de burgerij en haar politici aanvallen zullen lanceren, is de gezondheidszorg. In de zomer werd de alarmbel geluid over de “bij wet ingeschreven groei van 4,5%”, bovenop de inflatie, van de ziekteverzekering. Met een negatieve economische groei is dat niet meer haalbaar en zou het, volgens Minister van Begroting Vanhengel (Open VLD), leiden tot “een structureel probleem in de sociale zekerheid”. Jaarlijks zou er 1 miljard euro extra nodig zijn om de groeiende ziektekosten op te vangen. De notionele aftrek, een belastingcadeau voor de bedrijven, kostte de overheid in 2007 en 2008 achtereenvolgens 2,3 en 3,3 miljard euro. Misschien eerst daar eens gaan kijken, alvorens weer de werkenden en jongeren te laten opdraaien voor het neoliberale wanbeleid?
Wie betaalt de factuur?
De economische crisis slaat een gat in de overheidsinkomsten en de begroting. Voor 2009 zou het begrotingstekort, geschat op 20 miljard euro, op 6% van het BBP uitkomen. Het tekort in de sociale zekerheid zou in 2010 oplopen tot 5,34 miljard euro. Om het gat te vullen, moet de regering-Van Rompuy steeds meer haar heil zoeken bij de krimpende schatkist. 23,5% van de BTW-inkomsten gaan naar de alternatieve financiering van de sociale zekerheid. Het gat in de sociale zekerheid is vooral toe te schrijven aan de stelselmatige verlagingen van de “patronale bijdragen aan de sociale zekerheid”. Deze kosten het stelsel jaarlijks 5 à 6 miljard euro.
Of het nu gaat om de notionele aftrek, de lastenverlagingen voor de patroons of het gebrek aan controle op belastingfraude door de bedrijven: de huidige politici verdedigen consequent de belangen van de rijke bovenlaag in de maatschappij. Ze willen de keuze niet maken om de kapitalisten te laten opdraaien voor hun eigen crisis. Ze zijn vastbesloten om de arbeiders en jongeren te doen betalen. Aan ons, de vakbonden en de arbeidersbeweging, om een strijd te voeren die dat verhindert en het perspectief van een andere, socialistische maatschappij naar voren te brengen. De enige vorm van maatschappij die wel onze sociale zekerheid kan garanderen.