Regeringen willen besparen op onze kap. Nood aan eengemaakte strijd!
Waarom betalen wij voor hun crisis?
Als je aan de burgerlijke commentatoren vraagt hoe lang deze economische crisis zal duren, dan is het antwoord altijd hetzelfde: nog even doorbijten, het ergste is al voorbij en binnen een half jaar zal de economie terug beginnen groeien. Alleen zijn ze dat nu al anderhalf jaar aan het zeggen. Ze hopen misschien om met hun optimistische prognoses het “vertrouwen” te herstellen, maar wie gelooft ondertussen die voorspellingen nog als ze telkens opnieuw zwaar naar beneden moeten worden bijgesteld?
De realiteit is dat de crisis nog lang niet voorbij is. Het federaal planbureau ging uit van een herstel in 2010 om dan terug het groeiniveau van voor de crisis te bereiken vanaf 2011. Zelfs in dat eerder optimistische scenario zouden er tegen 2011 200.000 werklozen bijkomen. De werkloosheidsgraad zou daarmee een na-oorlogse recordhoogte van 15% bereiken en minstens tot 2014 op dat hoge niveau blijven. Intussen werden de verwachtingen verder naar beneden herzien: een negatieve groei van 0,2% in 2010 gevolgd door een zwakke groei van 1,9% in 2011 (in plaats van 2,4% in de vorige prognose). Wellicht zal dit niet de laatste herziening naar beneden zijn.
Ondertussen groeit de overheidsschuld enorm. In 2008 nam de schuld al toe tot 89% van het BBP omwille van de steunmaatregelen aan de banksector. Tegen het einde van dit jaar zal de overheidsschuld wellicht groter zijn dan het BBP.
[box type=”shadow” align=”alignright” width=”100″]
Steeds slechtere voorspellingen…
De volle lijn zijn de effectieve gegevens, de stippellijnen zijn voorspellingen die de Nationale Bank maakte in februari, maart, mei en juni.
[/box]
De inkomsten van de overheid zijn de laatste jaren uitgehold door de vele patronale lastenverlagingen. Bovendien zorgen de daling van de koopkracht en de verhoogde werkloosheid voor minder inkomsten uit belastingen. Anderzijds nemen de uitgaven toe voor de overheid: meer werkloosheidsuitkeringen, allerlei herstelplannen,… In plaats van te leren uit het verleden, zullen de regeringspartijen de crisis proberen aan te grijpen om hun neoliberaal beleid verder te zetten. Om de economie “terug aan te zwengelen” zal men het patronaat nog minder doen betalen, en de sociale zekerheid zal men verder uithollen omdat die “onbetaalbaar” wordt, nu zeker. Kortom, dezelfde recepten die de crisis veroorzaakt hebben, zouden hem nu moeten oplossen.
Jaar na jaar werd de productiviteit opgedreven en werden onze jobs flexibeler en onzekerder. De bedrijven boekten recordwinsten, maar dat vertaalde zich niet in hogere lonen – behalve dan de toplonen van sommige managers. In plaats van hun winsten te herinvesteren, verkoos het patronaat speculatie in allerlei lucratieve zeepbellen. En nu de zeepbellen gebarsten zijn, zouden wij allemaal moeten opdraaien voor de crisis?!
Als er bespaard zal worden, zal men niet willen raken aan de bedrijfswinsten, de grote fortuinen, de toplonen of de parlementaire weddes. Nee, als het aan het patronaat en hun partijen ligt, zal er bespaard worden op de gewone lonen en uitkeringen, en op openbare diensten zoals gezondheidszorg, onderwijs, sociale huisvesting en openbaar vervoer.
Het zal dus nodig zijn om de strijd aan te gaan voor het behoud van onze jobs en arbeidsvoorwaarden, openbare diensten en sociale zekerheid. Om die sociale strijd te kunnen winnen, is een georganiseerde en eengemaakte beweging nodig. We zullen de strijd samen moeten voeren, over de grenzen heen van de verschillende sectoren, vakbondskleuren, huidskleuren, taalgebieden en landen. Samen sterk!