De capitulatie van De Morgen. "Een welgemeende fuck you"

Het laatste decennium lijken de analyses van de opiniemakers van De Morgen over de electorale groei van het Vlaams Belang zich steeds vaker te beperken tot aanvallen op mensen die voor het VB stemmen. Opiniemakers als Yves Desmet en Walter Pauli kunnen maar niet begrijpen waarom het VB in Vlaanderen keer op keer groeit, hoewel daar volgens hen geen enkele objectieve reden voor te vinden is.

Karel Mortier, overgenomen vanop links-socialisme.blogspot.com

VB-kiezers zijn de ene keer weer verzuurden, de andere keer wordt de “culture of contentment” naar voren geschoven. Een theorie die stelt dat mensen het zodanig goed hebben in Vlaanderen dat ze veel te verliezen hebben, en daardoor ontevreden worden. Vlaanderen is één van de meest welvarende regio’s, dus waarom zouden mensen een reden hebben om voor het VB te stemmen, argumenteren deze opiniemakers?

Iedereen woont in een loft, heeft twee wagens en een villa in Toscane met een abonnement op De Morgen, toch? Net als tijdens de beweging tegen het Generatiepact slaagt De Morgen er niet in om te doorgronden wat er leeft bij de bevolking en waarom een meerderheid van de werkenden tegen de plannen van de regering was. Tijdens de hele beweging heeft de krant campagne gevoerd voor het Generatiepact en tegen de “onverantwoordelijke, geïsoleerde” vakbonden, om dan op het einde te moeten vaststellen dat hun haring niet echt braadde en dat er blijkbaar veel meer steun was voor de standpunten van de vakbonden dan ze hadden ingeschat.

Het was echter teveel gevraagd van de opiniemakers van De Morgen om daar de nodige conclusies uit te trekken en na te denken over de manier waarop ze tot hun standpunten komen. Vandaag bereikt het cynisme van De Morgen een nieuw hoogtepunt met Walter Pauli (tijdens de discussie over het Generatiepact nog één van de gematigde figuren bij De Morgen), die zegt dat politici geen enkele moeite moeten doen om VB-kiezers terug te winnen – voor zover ze dat al deden – door het “zogenaamde” maatschappelijk ongenoegen in de maatschappij aan te pakken. VB-kiezers worden door Pauli vergeleken met verwende kinderen die steeds meer snoep vragen.

“Wel: als er toch niets aan te doen is, laat het dan zo. Waarom zou ‘de politiek’ zich te pletter moeten werken om het zogenaamde ‘maatschappelijk ongenoegen’ op te lossen, als een deel van de publieke opinie hen telkens opnieuw tussen de benen trapt? Elke ouder of leerkracht weet dat je een verwend kind vooral niet steeds meer snoepjes moet toesteken. Dat helpt niet. Integendeel, je maakt het alleen maar erger.

Dus laat die Belangkiezers links liggen. Werk intussen gewoon door, luister naar de dik 70 procent waar wel mee te praten valt. En die cynische minderheid is onze slaap niet meer waard, onze krantenkolommen, onze bezorgdheid. Of er nu 22 of 26 procent voor het Belang stemt, hen zeggen we met zanger Flip Kowlier in ons schoonste Vlaams: ne welgemeende fuck you.” (De Morgen, 19/06)

Pauli mag wel eens duidelijk maken welk beleid de traditionele partijen het laatste decennium zouden hebben gevoerd om de electorale opmars van het Vlaams Belang te stoppen. De waarheid is immers concreet. Na de eerste electorale doorbraak van het VB werd het sociaal impulsfonds (SIF) opgericht, om achtergestelde wijken met een hoge concentratie VB-kiezers op te knappen. Maar toen het VB ook begon te scoren in landelijke gebieden werd dat impulsfonds opgedoekt en kwam er een soort “city management” in de plaats. Dit heeft eerder als doel om de sociale problemen te verplaatsen, dan ze op te lossen.

Het lijkt me dus voorbarig om te concluderen dat er “toch niets aan te doen is”, als er nog nooit iets aan gedaan is. Het enige wat de laatste jaren is veranderd, is het tempo en de openlijkheid waarmee de levensstandaard van de meerderheid van de bevolking wordt aangevallen. Het wordt nog vreemder als Pauli suggereert dat de enkele maatregelen die genomen zijn om de electorale opmars van het VB te stuiten, alleen maar contraproductief zouden werken, omdat VB-kiezers alleen maar meer zouden vragen.

Wat de “culture of dependency” is voor een Beliën en Eppink is de “culture of contentment” voor een Desmet en Pauli. De vraag die ze zich stellen, is: hoe kan ik een maatschappelijk probleem herleiden tot een probleem van ‘de mensen’, zonder dat dit de sociaal-economische verhoudingen in vraag stelt? Zowel een Eppink als een Desmet staan aan de top van de voedselpiramide en willen dat graag zo houden. Stampen naar beneden op basis van een vermeende economische superioriteit (Eppink) of stampen naar beneden op basis van een vermeende morele superioriteit (Desmet) is het handelsmerk van beide stromingen in de maatschappij. Wij zijn de goeden, dat hebben we enkel en alleen aan onszelf te danken en de rest zijn "losers", die dat enkel en alleen aan zichzelf te danken hebben.

De column van Pauli toont het totale failliet aan van een groot deel van het progressief establishment in Vlaanderen, dat zodanig vervreemd lijkt te zijn van de concrete levenssituatie van de meerderheid van de bevolking dat het niets meer te zeggen heeft dan dat het hen niet meer interesseert wat er bij de VB-kiezers leeft. Die mensen zullen toch nooit De Morgen kopen, dus so what?

Over pretentie gesproken. Deze column komt echter niet als een verrassing, als je bijvoorbeeld de houding van de SP.a tijdens het afgelopen decennium bekijkt, of concreter na de moorden in Antwerpen. Op geen enkel moment heeft deze partij enige intentie getoond om kiezers terug te winnen van het Vlaams Belang.

Integendeel, de SP.a was blij om van de “verzuurden” en het miserabilisme verlost te zijn, zodat ze zich voluit konden concentreren op de “meerwaardezoekers”. Dit wordt duidelijk in het stedelijk beleid in steden als Leuven, Gent, Oostende en Antwerpen, waar SP.a-burgemeesters de plak zwaaien. Dit wordt ook duidelijk in de houding van de SP.a tegenover de beweging rond het Generatiepact. Op hen zullen we dus niet meer moeten rekenen om de electorale opmars van het VB te stoppen.

Met tegenstanders als deze is het niet echt vreemd dat het VB kan doorgroeien. De Morgen mag dan nog de enige krant zijn in Vlaanderen die af en toe een goed artikel schrijft over het Vlaams Belang, alleen gaan ze qua afwerking compleet de mist in door hun arrogante en cynische houding ten opzichte van VB-kiezers. Het wordt volgens mij meer dan tijd om spitsen die al een decennium niet meer hebben gescoord op de bank te zetten en te vervangen door mensen die wel kunnen voetballen.