1 mei. Ons organiseren en strijden om te winnen!
Eén mei is traditioneel een dag waarop de arbeidersstrijd doorheen de wereld wordt herdacht. Het is een dag waarop de nederlagen en de overwinningen worden herdacht en wordt stilgestaan bij de bewegingen van vrouwen en mannen die weigerden om zich bij de gang van zaken neer te leggen. In het bijzonder wordt op 1 mei terug geblikt op de heldhaftige strijd voor de drie achten: acht uur werken, acht uur ontspanning en acht uur rust.
1 mei onder vuur
Dit jaar vieren we 1 mei niet in alle rust. Er zijn immers langs alle kanten aanvallen: onze jobs liggen onder vuur net zoals onze productiemiddelen, lonen, statuten, openbare diensten, uitkeringen, vakbonden, scholen, jongeren,…
We hebben amper de tijd om de ene reeks aanvallen te verwerken of er komt al een volgende. Na een Interprofessioneel Akkoord (IPA) waarin amper borrelnootjes voor onze levensstandaard zaten, volgde een nieuw IPA waarin onze lonen twee jaar bevroren werden. Er wordt geprutst aan de indexatie van de lonen. Na de ‘gezondheidsindex’ volgt de ‘witte producten index’. De werkgevers en hun commentatoren zijn inmiddels opnieuw begonnen aan een pensioendebat, uiteraard gericht op de afbouw van de bestaande rechten. Om er nog een schepje bovenop te doen werd in de Franstalige media nog een bommetje geworpen door een commentator die voorstelt om de baremieke verhogingen van de lonen na een zekere anciënniteit af te schaffen.
Adjunct-hoofdredacteur van Le Vif, Thierry Fiorilli, stelde vast dat we maar beter onze zakdoeken boven halen. Het enige dat als antwoord lijkt toegelaten, is huilen en rouwen om de verloren sociale verworvenheden.
Stress-test voor werkenden
Als kerncentrales worden getest op alle mogelijke risico’s en gevaren, wordt een ‘stress-test’ uitgevoerd. Op die basis wordt al dan niet beslist om de installaties stil te leggen. De Belgische burgerij zet momenteel al haar instrumenten in om de arbeidersbeweging een stress-test op te leggen waarbij de capaciteit van verzet wordt uitgetest. Het is duidelijk wat het doel is: een aanval van grotere omvang om tot ‘echte verandering’ te komen, nog meer in het voordeel van de grote bedrijven.
We zien dat we niet volledig gefaald hebben op de test. Er was een enorm potentieel van strijd en verzet. Maar het gebrek aan organisatie van de strijd, het feit dat geen enkele aanval werd tegen gehouden en het gebrek aan een politiek alternatief wegen door en zorgen ervoor dat delen van de burgerij een stap verder willen gaan in het opdrijven van de aanvallen.
Aanvallen zullen sociale onrust uitlokken
We staan voor een belangrijke strijd. Dat is noodzakelijk als antwoord op hun aanvallen en provocaties. Op 1 mei herinneren we de moedige strijd van onze voorgangers, een strijd van vrouwen en mannen die niet aarzelden om hun leven te geven voor hun ideeën van een wereld waarin er geen plaats is voor oorlog, uitbuiting of armoede. Wij blijven opkomen voor een wereld waarin niet de belangen van een kleine minderheid centraal staan, maar de behoeften van de grote meerderheid van de bevolking.
Deze strijd blijft meer dan ooit noodzakelijk. Laats ons van 1 mei gebruik maken om de traditie van strijd en solidariteit voor socialisme opnieuw op de agenda te zetten door te bouwen aan een politiek alternatief op het falende systeem.