Griekenland: algemene staking tegen rechtse regering
Op donderdag 17 maart vond in Griekenland voor het eerst een gecoördineerde actie plaats tegen het beleid van de rechtse regering van de partij ‘Nieuwe Democratie’ (ND) die een jaar geleden werd verkozen. Er was een gedeeltelijke algemene staking.
Dimitris Pantazopoulos, Xekinima
De vakbondsfederaties in zowel de privé-sector als de openbare diensten (GSEE en ADEDY) riepen op tot een actiedag. Ondanks het feit dat de leiding van beide vakbonden (de leiding bestaat veelal uit sociaal-democraten van PASOK) slechts opriep tot een staking van vier uur, riep een groot aantal vakbondsmilitanten op voor een 24-urenstaking.
Die oproep werd opgevolgd in heel wat openbare diensten die de regering wil privatiseren (spoor, elektriciteit, post, water). Er was ook een staking in de banksector omdat de regering van plan is om het pensioensysteem daar aan te passen. Verder was er ook een staking bij de telecommunicatiesector waar de regering 6.500 jobs wil schrappen. De arbeiders van de openbare ziekenhuizen staakten eveneens 24 uur. Vakbonden onder leiding van de communistische partij (in de bouwsector, de metaal en de scheepsherstelling) en de docenten aan de universiteiten riepen eveneens op voor een 24-urenstaking.
In het algemeen was er een deelname van meer dan 75% van de werknemers en waar een 24-urenstaking werd georganiseerd, was dat zelfs meer dan 90%. Ondanks de enorme deelname aan de staking waren de betogingen van de vakbonden erg beperkt met zo’n 2.500 tot 3.000 deelnemers. Deze betogingen waren echter groter dan bij vorige acties van de vakbonden toen slechts enkele honderden deelnamen aan de betoging. De leiding van de CP besliste opnieuw om een eigen betoging te organiseren waaraan zo’n 7.000 arbeiders deelnamen en wat min of meer de normale mobilisatiekracht is van de Communistische Partij.
De enorme deelname aan de staking en anderzijds de beperkte opkomst voor de vakbondsbetogingen, tonen aan dat de arbeiders bereid zijn om in strijd te gaan maar daarbij weinig vertrouwen hebben in de vakbondsleiding. Arbeiders nemen deel aan de staking om hun rechten te verdedigen, maar zijn niet bereid om te luisteren naar toespraken van corrupte PASOK-leiders die tot voor kort het beleid van de sociaal-democratische regering verdedigden.
Het wordt duidelijk dat arbeidersstrijd terug op de agenda staat. Na twee jaar van prestigeprojecten zoals de Olympische Spelen (waarbij de rijke kapitalisten enorme winsten konden maken) en het vermijden van al te zware besparingsplannen met het oog op de verkiezingen van vorig jaar, worden we opnieuw geconfronteerd met een periode waar de strijd intenser zal worden. Dit komt er niet door, maar eerder ondanks, de vakbondsleiding.
De Griekse arbeiders zullen hieruit conclusies trekken, lessen over de noodzaak van strijd en politieke conclusies over de leiding. Het is geen toeval dat Papandreou’s PASOK in de peilingen op een dieptepunt van 10% staat, de laagste score ooit voor een oppositieleider. De steun voor linkse partijen blijft intussen stabiel: 5-6% voor de CP en 3-4% voor SYN (Synaspsismos).
De noodzaak van een nieuwe arbeiderspartij die de belangen van de arbeiders en jongeren verdedigt en opkomt voor een socialistisch alternatief is meer dan ooit aanwezig en steeds meer arbeiders en jongeren komen tot die conclusie.