Massale opstand in Jañaözen
Deze morgen kwamen een 3.000-tal betogers samen voor een actie op de grote markt van de stad Jañaözen in het westen van Kazachstan. Wie dacht dat de stakende oliearbeiders en andere burgers zomaar hun ongenoegen konden uit, had het fout voor. Er werd met bloedige repressie geantwoord. Daarbij vielen minstens 70 doden en 500 gewonden.
Terwijl de arbeiders betoogden, verscheen er een groep agenten die op de betogers inhakten. Het geduld van de betogers was al genoeg op de proef gesteld en het kwam tot een uitbarsting van woede. De bevolking reageerde furieus op het politiegeweld. Een bus van de politie werd in brand gestoken en ook de kerstboom op het plein moest eraan geloven.
Op een bepaald ogenblik moesten de agenten de aftocht blazen. Maar er blijven troepen in de stad [sinds het schrijven van dit artikel wordt gesproken over de komst van minstens 1500 soldaten en tanks]. De bevolking is solidair met de betogers. Geleidelijk aan komt de hele stad op straat [sindsdien gebeurt dat ook in de rest van het land].
Op dit ogenblik vinden er in tal van steden acties plaats. Het CWI organiseert acties aan de ambassades van Kazachstan in onder meer Wenen, Berlijn, Brussel, Londen, Dublin, Stockholm, Göteborg, Boston (VS) en elders. Daarbij wordt geprotesteerd tegen de schandalige repressie tegen de oliearbeiders die al maandenlang actie voeren.
Er is ook een actie gepland voor het bureau van de Labour Party in Londen. Daarmee wordt geprotesteerd tegen het feit dat Tony Blair een dik betaalde raadgever van dictator Nazarabajev is geworden. In Moskou hebben de autoriteiten niet toegelaten dat wordt geprotesteerd, pas volgende week mag daar een actie worden gehouden. Op 15 december sprak Paul Murphy in het Europees Parlement over de nood aan solidariteit met de oliearbeiders.
Al zeven maanden wordt het centrale plein in Jañaözen dag en nacht bezet, zowel in verschrikkelijke hitte maar ook in de sneeuw. Deze betogers vragen enkel maar respect. Al zeven maanden komt er vanuit de hoek van de autoriteiten geen enkele reactie, noch van de nationale overheid, de president of een minister, noch van ook maar één parlementslid kwam er een poging om te onderhandelen. De elite wil niet luisteren naar de problemen van de bevolking, laat staan dat ze er antwoorden op kan bieden.
De afgelopen zeven maanden werden de oliearbeiders enkel gesteund door de arbeidersbeweging en strijdbare vakbonden doorheen de hele wereld. Ze worden gesteund door gewone arbeiders, metallo’s, mijnwerkers, verplegers, onderwijzers uit heel Kazachstan. Ze werden gesteund door Europarlementsleden. De strijd van onze arbeiders wordt wereldwijd gevolgd.
De eisen van de arbeiders zijn legitiem. De strijd is van groot belang voor de toekomstige generaties en voor alle arbeiders in het land. Gewone arbeiders, leraars, dokters, verplegers, chauffeurs maar ook gewone politieagenten willen op een menswaardige manier leven en behandeld worden. Ze moeten de oliearbeiders steunen aangezien die opkomen voor een menswaardige toekomst voor de werkende bevolking. We eisen gratis en degelijk onderwijs, kinderopvang, betaalbare gezondheidszorg, degelijke huisvesting,… Kazachstan kent heel wat rijkdom, volgens de Grondwet behoort die rijkdom toe aan de bevolking, in werkelijkheid gaan de plunderaars en bureaucraten ermee lopen.
De oliearbeiders hebben enorme inspanningen geleverd, ze konden dat enkel volhouden omwille van de steun die ze kregen van andere arbeiders. We roepen op om hen te ondersteunen rond volgende eisen:
- Voor de vrijlating van Natalia Sokolovaïa, de advocate van de arbeiders. Erkenning van de staking. Reïntegratie van alle afgedankte arbeiders bij de patronale lock-out. Schrappen van alle beschuldigingen tegen arbeiders en syndicale militanten.
- Verbetering van de arbeids- en levensvoorwaarden, verhoging van de lonen en pensioenen.
- Onafhankelijk onderzoek naar de verantwoordelijken voor de huidige situatie met vernederingen, vervolgingen en geweld tegen de arbeiders en hun familieleden.
- Nationalisatie onder arbeiderscontrole van de volledige mijnsector en bijhorende industrie
- Voor de vorming van onafhankelijke vakbonden en onze eigen politieke partij die ons verdedigt in de plaats van de miljonairs en de patroons
Op 16 december 1986 trokken onze broers en zusters de straat op in Almaty om onafhankelijkheid te eisen. De autoriteiten hebben de uiteindelijk bekomen onafhankelijkheid aan ons ontstolen. Ze hebben zich onze fabrieken, onze productie, onze arbeid toegeëigend. De afgelopen 20 jaar hebben de autoriteiten ons steeds een beter leven beloofd, maar daar kwam niets van in huis. Ze bleven ons bestelen. En wie gaat intussen lopen met de enorme winsten uit de olie en andere sectoren?
Samen moeten we een keuzen maken: hebben we nood aan een dergelijke regering die enkel zichzelf verrijkt en geen rekening houdt met de bevolking? Waartoe dienen verkiezingen in Majilis als er toch geen enkele verkozene de arbeiders vertegenwoordigt? Steun de arbeiders van de oliearbeiders, leg het werk neer, zet vakbonden op, arbeiderscomités en trek de straat op!
- Samen kunnen we rechtvaardigheid bekomen!
- Samen kunnen we meester worden van onze rijkdom en een beter leven voor iedereen bekomen!
- Samen kunnen we vrijheid bekomen en ons land echt onafhankelijk maken!
- Samen kunnen we respect afdwingen voor onze arbeid en een degelijk loon bekomen!
- Samen vormen we een niet te overwinnen kracht!
- Wij zijn geen slaven die blijven zwijgen! Genoeg vernederingen!